टिप्पणी: ३−मुञ्च। मुच्लॄ मोचने। मोचय। शीर्षक्त्याः। शीर्ष+अञ्चु गतिपूजनयोः−क्तिन्। शीर्षं शिरः अञ्चति गच्छति व्याप्नोतीति शीर्षक्तिः, तस्याः शिरः−पीडायाः सकाशात्। उत। अपि च। कासः। हलश्च। पा० ३।३।१२१। इति कासृ शब्दकुत्सनयोः−घञ्। रोगविशेषः। कासी वा खाँसी इति भाषा। क्षवथुः। परुः-परुः। अर्त्तिपॄवपियजि०। उ० २।११७। इति पॄ पूर्त्तिपालनयोः−उसि। सर्वान् शरीरसन्धीन्। आ-विवेश। विश प्रवेशने-लिट्। छान्दसो दीर्घः। प्रविष्टवान्। अभ्रजा। अप्+भृ-क्त। अपो बिभर्त्तीति अभ्रं मेघः। जनसनखनक्रमगमो विट्। पा० ३।२।६७। इति अभ्र+जनी प्रादुर्भावे-विट्। विड्वनोरनुनासिकस्यात्। पा० ६।४।४१। इति आत्वम्। मेघस्य सम्बन्धाज्जातः। वातजाः। पूर्ववत्। वात+जनी-विट्। वायोर्जात उत्पन्नः कासः शुष्मः। अविसिविसिशुषिभ्यः कित्। उ० १।१४४। इति शुष शोषे-मन् स च कित्। शोषकः, पित्तविकारादिजनितः कासः। वनस्पतीन्। १।३५।३। वनानां पतिः पाता वा वनस्पतिः। वनति सेवते अथवा वन्यते सेव्यते इति वनम्। वन सेवने, याचने, उपकारे-अच्। पारस्करप्रभृतीनि च संज्ञायाम्। पा० ६।१।१५७। इति सुडागमः। सर्ववृक्षान्। सचताम्। षच समवाये-लोट्। सचन्ताम्=सं सेव्यन्ताम्−निरु० ९।३३। समवैतु, सम्बध्नातु। पर्वतान्। भृमृदृशियजिपर्विपचि। उ० ३।११०। इति पर्व पूरणे−अतच्। शैलान् ॥